POLSKI    ENGLISH   

Internetowy Serwis Filozoficzny

przy┬áInstytucie Filozofii    Uniwersytetu Jagiello┼äskiego

|  Forum |  Literatura |  Linki |  Aktualno┼Ťci
 


 


UCHWAŁA NADZWYCZAJNEGO II KRAJOWEGO ZJAZDU LEKARZY


z dnia 14 grudnia 1991 r. w sprawie Kodeksu Etyki Lekarskiej


Na podstawie art. 33 pkt 1 w zwi─ůzku z art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. o izbach lekarskich (Dz.U. Nr 30, poz. 158, z 1990 r. Nr 20, poz. 120) uchwala si─Ö


KODEKS ETYKI LEKARSKIEJ


PRZYRZECZENIE LEKARSKIE


Przyjmuj─Ö z szacunkiem i wdzi─Öczno┼Ťci─ů dla moich Mistrz├│w nadany mi tytu┼é lekarza i w pe┼éni ┼Ťwiadomy zwi─ůzanych z nim obowi─ůzk├│w przyrzekam:

- obowi─ůzki te sumiennie spe┼énia─ç

- służyć życiu i zdrowiu ludzkiemu od chwili poczęcia

- wed┼éug najlepszej wiedzy przeciwdzia┼éa─ç cierpieniu i zapobiega─ç chorobom, a chorym nie┼Ť─ç pomoc bez ┼╝adnych r├│┼╝nic, takich jak: rasa, religia, narodowo┼Ť─ç, pogl─ůdy polityczne, stan maj─ůtkowy i inne, maj─ůc na celu wy┼é─ůcznie ich dobro i okazuj─ůc nale┼╝ny im szacunek, nie nadu┼╝ywa─ç ich zaufania i dochowa─ç tajemnicy lekarskiej nawet po ┼Ťmierci chorego

- strzec godno┼Ťci stanu lekarskiego i niczym jej nie splami─ç, a do koleg├│w lekarzy odnosi─ç si─Ö z nale┼╝n─ů im ┼╝yczliwo┼Ťci─ů, nie podwa┼╝aj─ůc zaufania do nich, jednak post─Öpuj─ůc bezstronnie i maj─ůc na wzgl─Ödzie dobro powierzonych mi chorych

- stale poszerza─ç sw─ů wiedz─Ö lekarsk─ů i podawa─ç do wiadomo┼Ťci ┼Ťwiata lekarskiego wszystko to, co uda mi si─Ö wynale┼║─ç i udoskonali─ç

PRZYRZEKAM TO UROCZYŚCIE!

CZ─ś┼Ü─ć OG├ôLNA


Art. 1


Etyka lekarska wynika z og├│lnych norm etycznych, stosowanych w zawodzie lekarza. Zobowi─ůzuj─ů one lekarza do przestrzegania praw cz┼éowieka i dbania o godno┼Ť─ç zawodu lekarskiego. Naruszeniem godno┼Ťci zawodu jest ka┼╝de post─Öpowanie lekarza, kt├│re podwa┼╝a zaufanie do zawodu.

Art. 2


Powołaniem lekarza jest ochrona życia i zdrowia ludzkiego, zapobieganie chorobom, leczenie chorych oraz niesienie ulgi w cierpieniu. Najwyższym nakazem moralnym dla lekarza jest dobro chorego i zdrowie publiczne.

Art. 3


Lekarz, zar├│wno w czasie pokoju jak i wojny, winien wype┼énia─ç swoje obowi─ůzki z poszanowaniem cz┼éowieka bez wzgl─Ödu na wiek, ras─Ö, narodowo┼Ť─ç, wyznanie, przynale┼╝no┼Ť─ç spo┼éeczn─ů, sytuacj─Ö materialn─ů, pogl─ůdy polityczne czy inne uwarunkowania.

Art. 4


Dla wype┼énienia swoich zada┼ä lekarz musi mie─ç wolno┼Ť─ç post─Öpowania zgodnego ze swoim sumieniem oraz swobod─Ö dzia┼éa┼ä zawodowych, zgodnych ze wsp├│┼éczesn─ů wiedz─ů medyczn─ů.

Art. 5


Izba lekarska jako samorz─ůd zawodowy jest powo┼éana do czuwania nad przestrzeganiem zasad deontologii lekarskiej i godno┼Ťci zawodu przez wszystkich wykonuj─ůcych zaw├│d lekarza na terenie Rzeczypospolitej Polskiej.

CZ─ś┼Ü─ć SZCZEG├ô┼üOWA


Rozdział I


Post─Öpowanie lekarza wobec pacjenta


Swoboda wyboru


Art. 6


Relacje pomi─Ödzy pacjentem a lekarzem powinny opiera─ç si─Ö na wzajemnym zaufaniu. Wolny wyb├│r lekarza przez pacjenta jest jedn─ů z podstawowych zasad tych relacji.

Art. 7


W szczeg├│lnie uzasadnionych przypadkach lekarz mo┼╝e nie podj─ů─ç si─Ö lub odst─ůpi─ç od leczenia chorego, z wyj─ůtkiem przypadk├│w nie cierpi─ůcych zw┼éoki. Nie podejmuj─ůc albo odst─Öpuj─ůc od leczenia lekarz winien wskaza─ç choremu inn─ů mo┼╝liwo┼Ť─ç uzyskania pomocy lekarskiej.

Art. 8


Lekarz ma swobod─Ö wyboru w zakresie stosowanych ┼Ťrodk├│w i metod post─Öpowania jakie w danych okoliczno┼Ťciach uzna za najskuteczniejsze. Powinien on ograniczy─ç czynno┼Ťci diagnostyczne, lecznicze i zapobiegawcze do potrzebnych choremu i zgodnych z aktualnym stanem wiedzy medycznej.

Jako┼Ť─ç opieki medycznej


Art. 9


Lekarz powinien z nale┼╝yt─ů staranno┼Ťci─ů przeprowadza─ç post─Öpowanie diagnostyczne, lecznicze i zapobiegawcze, po┼Ťwi─Öcaj─ůc temu konieczny czas.

Art. 10


Nie wolno podejmowa─ç leczenia bez uprzedniego zbadania pacjenta. Wyj─ůtki stanowi─ů nag┼ée sytuacje, gdy dora┼║na pomoc lekarska w formie porady mo┼╝e by─ç udzielona wy┼é─ůcznie na odleg┼éo┼Ť─ç.

Art. 11


Lekarz nie powinien wykracza─ç poza swoje umiej─Ötno┼Ťci zawodowe przy wykonywaniu czynno┼Ťci diagnostycznych, zapobiegawczych, leczniczych i orzeczniczych. Je┼╝eli badanie, leczenie i orzekanie przewy┼╝sza umiej─Ötno┼Ťci lekarza, w├│wczas winien on zwr├│ci─ç si─Ö do bardziej kompetentnego kolegi. Nie dotyczy to nag┼éych wypadk├│w i ci─Ö┼╝kich zachorowa┼ä, gdy zw┼éoka mo┼╝e zagra┼╝a─ç zdrowiu i ┼╝yciu chorego.

Art. 12


Lekarz winien zabiega─ç o wykonywanie swego zawodu w warunkach, kt├│re nie obni┼╝aj─ů jako┼Ťci opieki nad chorym.

Prawa pacjenta


Art. 13


Pacjent ma prawo do ┼╝yczliwego i kulturalnego traktowania oraz poszanowania jego godno┼Ťci osobistej.

Art. 14


Lekarz nie może wykorzystywać swego wpływu na pacjenta w innym celu niż leczniczym.

Art. 15


Obowi─ůzkiem lekarza jest respektowanie prawa pacjenta do ┼Ťwiadomego udzia┼éu w podejmowaniu podstawowych decyzji lekarskich dotycz─ůcych jego zdrowia. Wynika to zar├│wno z poszanowania praw pacjenta jako osoby, jak i z odpowiedzialno┼Ťci, kt├│r─ů ponosi za w┼éasne zdrowie. Tym samym ma on prawo do uzyskania zrozumiale dla niego sformu┼éowanych informacji. W przypadku planowanych zabieg├│w diagnostycznych i leczniczych ma prawo zapozna─ç si─Ö ze stopniem potencjalnego ryzyka i spodziewanymi korzy┼Ťciami zwi─ůzanymi z wykonywaniem tych zabieg├│w, a tak┼╝e z mo┼╝liwo┼Ťciami zastosowania innego post─Öpowania medycznego.

Art. 16


Post─Öpowanie diagnostyczne, lecznicze i zapobiegawcze wymaga zgody pacjenta albo jego przedstawiciela ustawowego, albo opiekuna faktycznego. Wszcz─Öcie post─Öpowania diagnostycznego, leczniczego i zapobiegawczego bez zgody pacjenta jest dopuszczalne wyj─ůtkowo, tylko w indywidualnych wypadkach przewidzianych prawem.

Art. 17


Lekarz mo┼╝e nie informowa─ç pacjenta o stanie jego zdrowia b─ůd┼║ o leczeniu je┼Ťli pacjent wyra┼╝a takie ┼╝yczenie. Pacjent mo┼╝e tak┼╝e wskaza─ç osoby, kt├│re w jego imieniu b─Öd─ů porozumiewa┼éy si─Ö z lekarzem lecz─ůcym. Informowanie rodziny, o ile to jest mo┼╝liwe, powinno by─ç uzgodnione z chorym. W przypadku chorego nieprzytomnego lekarz mo┼╝e udzieli─ç niezb─Ödnych informacji osobie, co do kt├│rej jest przekonany, ┼╝e dzia┼éa ona w interesie chorego. W przypadku choroby dziecka lekarz ma obowi─ůzek pe┼énego informowania jego rodzic├│w lub opiekun├│w.

Art. 18


W razie niepomy┼Ťlnej prognozy dla chorego powinien on by─ç o niej poinformowany z taktem i ostro┼╝no┼Ťci─ů. Wiadomo┼Ť─ç o rozpoznaniu i z┼éym rokowaniu mo┼╝e nie zosta─ç choremu przekazana tylko w przypadku, je┼Ťli lekarz jest g┼é─Öboko przekonany, i┼╝ jej ujawnienie spowoduje bardzo powa┼╝ne cierpienie chorego lub inne niekorzystne dla zdrowia nast─Öpstwa.

Art. 19


Lekarz lecz─ůcy nie mo┼╝e sprzeciwi─ç si─Ö, by chory zasi─Öga┼é opinii o stanie swego zdrowia i post─Öpowaniu lekarskim u innego lekarza.

Art. 20


Chory w trakcie leczenia ma prawo do korzystania z opieki rodziny lub przyjaci├│┼é, a tak┼╝e do kontakt├│w z duchownym. Lekarz powinien odnosi─ç si─Ö ze zrozumieniem do os├│b bliskich choremu, wyra┼╝aj─ůcych wobec lekarza obawy o zdrowie i ┼╝ycie chorego.

Art. 21


Lekarz podejmuj─ůcy si─Ö opieki nad chorym powinien stara─ç si─Ö zapewni─ç mu ci─ůg┼éo┼Ť─ç leczenia, a w razie potrzeby tak┼╝e pomoc innych lekarzy.

Art. 22


W przypadku pope┼énienia przez lekarza powa┼╝nej pomy┼éki lub wyst─ůpienia nieprzewidzianych powik┼éa┼ä w trakcie leczenia powinien on poinformowa─ç o tym chorego oraz podj─ůc dzia┼éania dla naprawy ich szkodliwych skutk├│w.

Art. 23


W przypadkach wymagaj─ůcych szczeg├│lnych form diagnostyki, terapii lub dzia┼éa┼ä zapobiegawczych, kt├│re nie mog─ů by─ç zastosowane r├│wnocze┼Ťnie u wszystkich potrzebuj─ůcych, lekarz ustalaj─ůcy kolejno┼Ť─ç pacjent├│w powinien opiera─ç si─Ö na kryteriach medycznych.

Tajemnica lekarska


Art. 24


Wiadomo┼Ťci o pacjencie i jego otoczeniu uzyskane przez lekarza w zwi─ůzku z wykonywanymi czynno┼Ťciami zawodowymi s─ů obj─Öte tajemnic─ů lekarsk─ů. ┼Ümier─ç chorego nie zwalnia z obowi─ůzku dochowania tajemnicy. Lekarz ma jednak prawo, zgodnie ze swym sumieniem, do ujawnienia zauwa┼╝onych fakt├│w ┼éamania praw cz┼éowieka.

Art. 25


Lekarz powinien czuwa─ç na tym, by osoby asystuj─ůce lub pomagaj─ůce mu w pracy przestrzega┼éy tajemnicy zawodowej. Dopuszczenie ich do tajemnicy winno obejmowa─ç wy┼éacznie zakres niezb─Ödny do prawid┼éowego wykonywania sprawowanych przez nich funkcji.

Art. 26


Zwolnienie z tajemnicy lekarskiej mo┼╝e nast─ůpi─ç tylko wtedy, gdy pacjent wyrazi na to zgod─Ö lub je┼Ťli zachowanie tajemnicy w spos├│b istotny zagra┼╝a zdrowiu i ┼╝yciu pacjenta lub innych os├│b. Lekarz nie powinien ujawnia─ç tajemnicy lekarskiej wbrew swemu sumieniu.

Art. 27


Nie jest naruszeniem tajemnicy lekarskiej przekazanie informacji o stanie zdrowia pacjenta innemu lekarzowi, je┼╝eli jest to niezb─Ödne dla dalszego leczenia lub wydania orzeczenia o stanie zdrowia pacjenta.

Art. 28


Nie jest naruszeniem tajemnicy lekarskiej, je┼Ťli po przeprowadzeniu badania lekarskiego na zlecenie upowa┼╝nionego z mocy prawa organu wynik badania zostanie przekazany zleceniodawcy, nieodzownym warunkiem jest jednak, aby lekarz przed rozpocz─Öciem badania poinformowa┼é o tym osob─Ö, kt├│ra ma by─ç zbadana. Wszelkie informacje, kt├│re nie s─ů konieczne dla uzasadnienia rozpoznania i wniosk├│w wynikaj─ůcych z badania, powinny by─ç nadal obj─Öte tajemnic─ů lekarsk─ů.

Art. 29


Lekarz musi czuwa─ç nad prawid┼éowym prowadzeniem dokumentacji lekarskiej oraz zabezpieczeniem jej przed ujawnieniem. Dokumentacja lekarska powinna zawiera─ç wy┼é─ůcznie informacje potrzebne dla post─Öpowania lekarskiego.

Pomoc chorym w stanach terminalnych


Art. 30


Lekarz powinien do┼éo┼╝y─ç wszelkich stara┼ä, aby zapewni─ç choremu humanitarn─ů opiek─Ö terminaln─ů i godne warunki umierania. Lekarz winien do ko┼äca ┼éagodzi─ç cierpienia chorych w stanach terminalnych i utrzymywa─ç, w miar─Ö mo┼╝liwo┼Ťci, jako ko┼äcz─ůcego si─Ö ┼╝ycia.

Art. 31


Lekarzowi nie wolno pod ┼╝adnym pozorem stosowa─ç eutanazji.

Art. 32


W stanach terminalnych lekarz nie ma obowi─ůzku podejmowania i prowadzenia reanimacji lub uporczywej terapii i stosowania ┼Ťrodk├│w nadzwyczajnych. Decyzja o zaprzestaniu reanimacji nale┼╝y do lekarza i jest zwi─ůzana z ocen─ů szans leczniczych.

Transplantacja


Art. 33


Pobieranie narz─ůd├│w i tkanek w celu przeszczepienia ich chorym musi by─ç dokonywanie w warunkach przewidzianych prawem.

Art. 34


Lekarz, po stwierdzeniu ┼Ťmierci m├│zgowej winien podtrzyma─ç funkcjonowanie tkanek i narz─ůd├│w, je┼╝eli maj─ů one zosta─ç przeszczepione.

Art. 35


Pobranie narz─ůdu lub tkanki od ┼╝yj─ůcego dawcy dla cel├│w transplantacji mo┼╝e by─ç dokonane tylko od doros┼éego za jego pisemn─ů zgod─ů w warunkach pe┼énej dobrowolno┼Ťci po uprzednim poinformowaniu go o wszelkich mo┼╝liwych nast─Öpstwach zwi─ůzanych z tym zabiegiem. Pobranie od ┼╝yj─ůcego dawcy narz─ůdu niezb─Ödnego do ┼╝ycia jest niedopuszczalne.

Art. 36


Pobranie szpiku kostnego od dziecka jest dozwolone za zgod─ů jego przedstawiciela ustawowego lub opiekuna faktycznego. Je┼╝eli jest to mo┼╝liwe nale┼╝y uzyska─ç zgod─Ö ma┼éoletniego.

Prokreacja


Art. 37


Dzia┼éania lekarskie, kt├│re nios─ů ze sob─ů ryzyko b─ůd┼║ wi─ů┼╝─ů si─Ö z ryzykiem utraty ┼╝ycia p┼éodu s─ů dopuszczalne tylko dla ratowania ┼╝ycia i zdrowia matki oraz w przypadkach gdy ci─ů┼╝a jest skutkiem przest─Öpstwa.

Art. 38


Lekarz mo┼╝e przeprowadza─ç diagnostyk─Ö przedporodow─ů tylko wtedy, gdy stosowane metody nie nara┼╝aj─ů p┼éodu lub matki s─ů nieproporcjonalne ryzyko w stosunku so oczekiwanych korzy┼Ťci. Stwierdzenie istnienia zaburze┼ä rozwojowych lub choroby dziedzicznej p┼éodu nie uprawnia do przerwania ci─ů┼╝y.

Art. 39


Lekarz nie ma obowi─ůzku wykonywania zabieg├│w sztucznego zap┼éodnienia.

Art. 40


Lekarz powinien udziela─ç wyczerpuj─ůcych informacji dotycz─ůcych zap┼éadniania i regulacji pocz─Ö─ç.

Za┼Ťwiadczenia i orzeczenia lekarskie


Art. 41


Wydawanie za┼Ťwiadcze┼ä i orzecze┼ä lekarskich jest dozwolone jedynie na podstawie aktualnego lub dawniejszego badania chorego, w tym ostatnim przypadku z zaznaczeniem, kiedy i przez kogo badanie by┼éo przeprowadzone. Zakres informacji musi by─ç zgodny z zasadami tajemnicy lekarskiej, zar├│wno pod wzgl─Ödem diagnozy jak i obiegu za┼Ťwiadczenia.

Art. 42


Ka┼╝de za┼Ťwiadczenie lekarskie lub inny dokument powinny umo┼╝liwia─ç identyfikacj─Ö lekarza, kt├│ry go wystawi┼é. Tre┼Ť─ç dokumentu powinna by─ç zgodna z wiedz─ů i sumieniem lekarza i odpowiada─ç prawdzie. Nie mo┼╝e by─ç ona formu┼éowana pod ┼╝adn─ů presj─ů.

Rozdział II


Badania naukowe i eksperymenty medyczne


Art. 43


Eksperymenty biomedyczne przeprowadzane przez lekarzy na ludziach musz─ů uwzgl─Ödnia─ç og├│lnie przyj─Öte zasady bada┼ä naukowych. Winny by─ç one poprzedzone w┼éa┼Ťciwie wykonanymi do┼Ťwiadczeniami in vitro oraz in vivo na zwierz─Ötach. Zwierz─Öta nale┼╝y odpowiednio traktowa─ç i w miar─Ö mo┼╝liwo┼Ťci zaoszcz─Ödzi─ç im cierpie┼ä.

Art. 44


Projekt ka┼╝dego eksperymentu na cz┼éowieku powinien by─ç jasno okre┼Ťlony na pi┼Ťmie i przed┼éo┼╝ony do oceny niezale┼╝nej komisji etycznej w celu uzyskania jej zgody.

Art. 45


Eksperyment biomedyczny na cz┼éowieku mo┼╝e by─ç przeprowadzony jedynie pod nadzorem do┼Ťwiadczonego lekarza, przez osob─Ö posiadaj─ůc─ů odpowiednie kwalifikacje.

Art. 46


Eksperyment biomedyczny na cz┼éowieku mo┼╝e by─ç przeprowadzony jedynie wtedy, kiedy jest nieodzowny oraz gdy spodziewane korzy┼Ťci dla pacjenta przewa┼╝aj─ů w spos├│b istotny nad nieuniknionym ryzykiem.

Art. 47


Osoba, kt├│ra ma by─ç poddana eksperymentowi biomedycznemu musi by─ç uprzednio wyczerpuj─ůco poinformowana o wszystkich aspektach do┼Ťwiadczenia, kt├│re mog─ů jej dotyczy─ç i musi mie─ç prawo do odst─ůpienia w ka┼╝dym czasie od udzia┼éu w do┼Ťwiadczeniu. Osoba wyra┼╝aj─ůca zgod─Ö na udzia┼é w eksperymencie nie mo┼╝e czyni─ç tego pod wp┼éywem zale┼╝no┼Ťci od lekarza czy pozostawania pod jak─ůkolwiek presj─ů.

Art. 48


W przypadku pacjent├│w niezdolnych do podj─Öcia ┼Ťwiadomej decyzji i wyra┼╝enia woli zgoda powinna by─ç udzielona na pi┼Ťmie przez przedstawiciela ustawowego lub opiekuna faktycznego. W przypadkach os├│b ma┼éoletnich, o ile s─ů do tego zdolne, winno si─Ö poza zgod─ů przedstawiciela ustawowego lub opiekuna faktycznego, uzyska─ç tak┼╝e ich zgod─Ö na udzia┼é w eksperymencie biomedycznym.

Art. 49


Wszelkie odkrycia i spostrze┼╝enia zwi─ůzane z wykonywaniem zawodu lekarz winien publikowa─ç przede wszystkim w prasie medycznej.

Art. 50


Nale┼╝y ┼Ťci┼Ťle przestrzega─ç praw autorskich w publikacjach naukowych. Dopisywanie swego nazwiska do prac zespo┼é├│w, w kt├│rych si─Ö nie uczestniczy┼éo lub pomijanie nazwisk os├│b, kt├│re bra┼éy w nich udzia┼é jest naruszeniem zasad etyki lekarskiej.

Art. 51


Wyniki badań przeprowadzonych niezgodnie z zasadami etyki nie powinny być publikowane.

Art. 52


Wskazane jest uzyskanie zgody pacjenta lub jego opiekuna prawnego na udział w demonstracjach naukowych i dydaktycznych.

Rozdział III


Stosunki wzajemne mi─Ödzy lekarzami


Art. 53


Lekarz nie powinien wypowiada─ç wobec chorego i jego otoczenia, a tak┼╝e wobec personelu asystuj─ůcego niekorzystnej oceny dzia┼éalno┼Ťci zawodowej innego lekarza lub dyskredytowa─ç go w jakikolwiek spos├│b. Natomiast wszelkie uwagi o dostrze┼╝onych b┼é─Ödach w post─Öpowaniu innego lekarza powinien przede wszystkim przekaza─ç zainteresowanemu lekarzowi. Poinformowanie organu Izby Lekarskiej o zauwa┼╝onym zasad etycznych i niekompetencji zawodowej w pracy innego lekarza nie godzi w zasady solidarno┼Ťci zawodowej.

Art. 54


Do┼Ťwiadczeni lekarze winni s┼éu┼╝y─ç rad─ů i pomoc─ů m┼éodszym kolegom, zw┼éaszcza w trudnych przypadkach. Lekarze m┼éodsi winni okazywa─ç szacunek kolegom bardziej do┼Ťwiadczonym.

Art. 55


W razie w─ůtpliwo┼Ťci diagnostycznych i leczniczych lekarz powinien, w miar─Ö mo┼╝liwo┼Ťci, zapewni─ç choremu konsultacj─Ö innego lekarza. Opinia konsultanta ma charakter doradczy, lecz ca┼éo┼Ťci─ů leczenia kieruje lekarz prowadz─ůcy.

Art. 56


Lekarz kontroluj─ůcy prac─Ö swego kolegi powinien, w miar─Ö mo┼╝liwo┼Ťci, zawiadomi─ç go wcze┼Ťniej o planowanej kontroli, by m├│g┼é by─ç przy niej obecny. Lekarz kontroluj─ůcy powinien wstrzyma─ç si─Ö od wyra┼╝ania wobec chorych i ich otoczenia lub personelu asystuj─ůcego negatywnych opinii. Powinien natomiast przekaza─ç swe uwagi, mo┼╝liwie na pi┼Ťmie, lekarzowi prowadz─ůcemu leczenie.

Rozdział IV


Zasady post─Öpowania w praktyce lekarskiej


Art. 57


Powinno┼Ťci─ů lekarza jest d─ů┼╝enie do podnoszenia znaczenia Izb Lekarskich. Lekarz podejmuj─ůcy krytyk─Ö organ├│w samorz─ůdu lekarskiego winien przeprowadzi─ç j─ů przede wszystkim w ┼Ťrodowisku lekarskim lub na ┼éamach pism lekarskich.

Art. 58


Powinno┼Ťci─ů ka┼╝dego lekarza jest sta┼ée uzupe┼énianie i doskonalenie swej wiedzy i umiej─Ötno┼Ťci zawodowych, a tak┼╝e przekazywanie ich swoim wsp├│┼épracownikom. Lekarze, w miar─Ö swoich mo┼╝liwo┼Ťci, winni tak┼╝e bra─ç czynny udzia┼é w pracach towarzystw lekarskich.

Art. 59


Lekarz nie mo┼╝e pos┼éugiwa─ç si─Ö metodami uznanymi przez nauk─Ö za szkodliwe lub bezwarto┼Ťciowe. Nie mo┼╝e tak┼╝e wsp├│┼édzia┼éa─ç z osobami zajmuj─ůcymi si─Ö leczeniem, a nie posiadaj─ůcym do tego uprawnie┼ä.

Art. 60


Lekarz powinien odnosi─ç si─Ö z nale┼╝nym szacunkiem i w spos├│b kulturalny do personelu medycznego. Powinien jednak pami─Öta─ç, ┼╝e jedynie on ma prawo podejmowania decyzji zwi─ůzanych z leczeniem.

Art. 61


Lekarze powinni solidarnie wspiera─ç dzia┼éalno┼Ť─ç swego samorz─ůdu, kt├│rej celem jest zapewnienie im nale┼╝nej pozycji w spo┼éecze┼ästwie oraz odpowiednich warunk├│w pracy i p┼éacy.

Art. 62


Je┼Ťli zostanie naruszone dobre imi─Ö lekarza, a rzecznik odpowiedzialno┼Ťci zawodowej lub s─ůd lekarski nie potwierdzi stawianych mu zarzut├│w, lekarz ma prawo oczekiwa─ç od izby lekarskiej wszelkiej mo┼╝liwej pomocy w naprawieniu wyrz─ůdzonej mu krzywdy.

Art. 63


Lekarz urz─Ödu pa┼ästwowego, samorz─ůdowego lub jakiejkolwiek instytucji publicznej lub prywatnej powinien uczciwie wype┼énia─ç zobowi─ůzania zaci─ůgni─Öte wobec tych instytucji, nie zapominaj─ůc jednak, ┼╝e racje etyczne s─ů nadrz─Ödne.

Art. 64


Praktyk─Ö lekarsk─ů wolno wykonywa─ç wy┼é─ůcznie pod w┼éasnym nazwiskiem.

Art. 65


Lekarz buduje swoj─ů zawodow─ů opini─Ö opieraj─ůc si─Ö jedynie na wynikach swojej pracy. Dlatego wszelkie reklamowanie si─Ö bezpo┼Ťrednie lub po┼Ťrednie, jest zabronione. Lekarz nie powinien dopu┼Ťci─ç do u┼╝ywania swego nazwiska dla cel├│w komercyjnych.

Art. 66


Podczas wykonywania swej pracy lekarz musi by─ç trze┼║wy i wolny od dzia┼éania jakiegokolwiek ┼Ťrodka uzale┼╝niaj─ůcego.

Art. 67


Lekarzowi prowadz─ůcemu praktyk─Ö nie wolno narzuca─ç swych us┼éug chorym.

Art. 68


Lekarz ma prawo umawia─ç si─Ö o wysoko┼Ť─ç honorarium przed rozpocz─Öciem leczenia. Wyj─ůtkiem od tej zasady jest pomoc w nag┼éych wypadkach. W razie braku stosownych cennik├│w lekarz powinien bra─ç pod uwag─Ö warto┼Ť─ç oddanej us┼éugi, poniesione koszty w┼éasne, swoje kwalifikacje, a tak┼╝e w miar─Ö mo┼╝liwo┼Ťci sytuacj─Ö materialn─ů pacjenta. Lekarz mo┼╝e leczy─ç bezp┼éatnie.

Art. 69


Dobrym obyczajem jest leczenie bezpłatnie innych lekarzy i członków ich najbliższej rodziny oraz wdów i sierot po lekarzach.

Art. 70


Je┼╝eli z zatrudnienia lekarza wynika, ┼╝e winien on spe┼énia─ç swe obowi─ůzki wzgl─Ödem powierzonych jego opiece chorych bez ┼Ťwiadcze┼ä finansowych z ich strony, nie mo┼╝e ┼╝─ůda─ç od nich dodatkowego wynagrodzenia w jakiejkolwiek formie, ani te┼╝ uzale┼╝nia─ç od tego leczenia lub ┼Ťwiadcze┼ä na ich rzecz.

Rozdział V


Lekarz a społeczeństwo


Art. 71


Lekarz nie mo┼╝e odm├│wi─ç pomocy lekarskiej w przypadkach nie cierpi─ůcych zw┼éoki, je┼Ťli pacjent ma mo┼╝liwo┼Ťci jej uzyskania ze strony instytucji powo┼éanych do udzielenia mu pomocy.

Art. 72


Zadania humanitarne, jakie pe┼éni lekarz, daj─ů mu podstaw─Ö do ┼╝─ůdania ustawowej ochrony jego godno┼Ťci osobistej, nietykalno┼Ťci cielesnej oraz pomocy w wykonywaniu dzia┼éa┼ä zawodowych tak w czasie pokoju jak i wojny.

Art. 73


Lekarz ma obowi─ůzek zwraca─ç uwag─Ö spo┼éecze┼ästwa, w┼éadz i ka┼╝dego pacjenta na znaczenie ochrony zdrowia, a tak┼╝e na zagro┼╝enia ekologiczne. Swoim post─Öpowaniem lekarz nie mo┼╝e propagowa─ç postaw antyzdrowotnych.

Art. 74


Badania masowe o charakterze epidemiologicznym winny by─ç uzasadnione mozliwo┼Ťci─ů uzyskania wynik├│w, kt├│re mog─ů poprawi─ç zdrowotno┼Ť─ç spo┼éecze┼ästwa, a r├│wnocze┼Ťnie nie stwarzaj─ů ryzyka zagro┼╝enia zdrowia os├│b uczestnicz─ůcych w takich badaniach.

Art. 75


Lekarz decyduj─ůcy si─Ö na uczestniczenie w zorganizowanej formie protestu nie jest zwolniony z obowi─ůzku udzielania pomocy lekarskiej.

Art. 76


Lekarz nigdy nie mo┼╝e uczestniczy─ç w akcie pozbawiania ┼╝ycia, asystowa─ç w torturowaniu lub innym poni┼╝aj─ůcym traktowaniu cz┼éowieka. Nie mo┼╝e te┼╝, bez wzgl─Ödu na przytaczane argumenty, wykorzystywa─ç swej wiedzy i umiej─Ötno┼Ťci dla u┼éatwienia stosowania jakichkolwiek form okrutnego post─Öpowania lub wymuszania zezna┼ä.

Art. 77


Niedopuszczalne jest stosowanie przez lekarza ┼Ťrodk├│w i metod dopingowych dla cel├│w nieleczniczych. Stosowanie ┼Ťrodk├│w i metod uznanych za dopingowe wobec os├│b uprawiaj─ůcych sport jest niedozwolone.

Rozdział VI


Zasady końcowe


Art. 78


W wypadkach nie przewidzianych w Kodeksie Etyki Lekarskiej nale┼╝y kierowa─ç si─Ö zasadami sformu┼éowanymi w uchwa┼éach w┼éadz samorz─ůdu lekarskiego, w orzecznictwie s─ůd├│w lekarskich oraz dobrymi obyczajami przyj─Ötymi przez ┼Ťrodowisko lekarskie.

Art. 79


Lekarze nauczaj─ůcy student├│w powinni zaznajamia─ç ich z Kodeksem Etyki Lekarskiej. Studenci powinni zar├│wno przyswaja─ç sobie jak i respektowa─ç zasady zawarte w niniejszym Kodeksie.

Prezes
Naczelnej Rady Lekarskiej
Prof. dr Tadeusz L. Chru┼Ťciel


Przewodnicz─ůcy
Nadzwyczajnego II Krajowego Zjazdu Lekarzy
dr med. Jan Cie─çkiewicz




powr├│t
 
webmaster © jotka