Komunikowanie się lekarza z pacjentem - potencjalne źródła konfliktu

Abstrakt

Informacji na temat źródeł konfliktu ze strony lekarzy jest aż nadto. Niniejsze opracowanie jest próbą wskazania innych potencjalnych źródeł konfliktu niezależnych od lekarzy. Ostatnio zmieniły się radykalnie wzajemne stosunki lekarz – pacjent. Od zarania medycyny panował paternalizm. To lekarz posiadał wiedzę i odpowiednie kompetencje w zakresie podejmowanych działań medycznych, a pacjent całkowicie oddawał się w jego ręce. Współcześnie obowiązuje neopaternalizm: decyduje pacjent i tylko pacjent. Mało kto wspomina jednak o tym, że podjęcie tej decyzji pociąga za sobą współodpowiedzialność pacjenta za proces jego leczenia. Momentem zawarcia kontraktu na usługi medyczne jest rozmowa lekarza z pacjentem. Nie jest to zwykła rozmowa i ważne są wszystkie jej elementy: kto rozmawia, z kim, kiedy, gdzie, o czym, w jakich warunkach. W polskiej rzeczywistości lekarz znajduje się między przysłowiowym młotem a kowadłem. Z jednej strony przychodzi pacjent, któremu konstytucyjnie należy się za darmo każdy rodzaj świadczeń medycznych. Z drugiej strony płatnik, jakim jest Narodowy Fundusz Zdrowia stale ogranicza dostępność świadczeń. To, a także stała antypropaganda w mediach jest przyczyną nasilania się zjawiska agresji pacjentów w stosunku do lekarzy. Bardzo ważne w procesie leczenia są zachowania prozdrowotne, leżące wyłącznie w gestii pacjenta. Niemniej istotne są koszty leczenia. Należy tutaj uwzględnić dwa aspekty: kosztów rzeczywistych i poczucia przez chorego wartości leczenia.