O Burge’a sposobach unikania ekwiwokacji eksternalistycznych

Abstrakt

Wedle eksternalizmu semantycznego, nie można odkryć znaczenia zasadniczej większości używanych przez mówcę słów bez odwołania się do jego otoczenia. Znaczenie bardzo wielu naszych wyrażeń wyznaczane jest przez ten typ przyczyny z otoczenia fizykalnego, który stanowi najczęstszą przyczynę wypowiadania określonego wyrażenia. Przy czym, użytkownicy języka w celu dysponowania wyrażeniami o określonym znaczeniu wcale nie muszą wiedzieć, co jest ich najczęstszą przyczyną. Wydaje się, że wobec tego, jedną z konsekwencji eksternalizmu jest niemożność apriorycznej oceny poprawności formalnej takich rozumowań. W artykule zaprezentowane zostaną cztery sposoby uporania się z tym problemem: odwołanie się do apriorycznej zasady polegania na pamięci zachowującej, do analizy zasady działania pamięci zachowującej w procesach wnioskowania, do postulatu świadomego i intencjonalnego polegania na pamięci zachowującej w przeprowadzanych rozumowaniach oraz do postulatu wprowadzenia do procesów rozumowania jeszcze jednego typu przesłanki. Wynikiem przeprowadzonych analiz będzie stwierdzenie, że nawet po zaproponowanych modyfikacjach trzy pierwsze rozwiązania generują tak niepożądane konsekwencje epistemologiczne i semantyczne, że należy je zarzucić. Rozwiązanie czwarte wydaje się, natomiast, najbardziej obiecującą i możliwą do obrony przed pojawiającymi się w literaturze zarzutami propozycją.