Kondycja ludzka jako podstawa instrumentalnego stosunku człowieka do środowiska

Abstrakt

W moich rozważaniach posłużę się aparatem pojęciowym wypracowanym w antropologii filozoficznej Hannah Arendt.
Odwołując się do wprowadzonego przez Arendt pojęcia kondycji ludzkiej wykażę, że sformułowane przez nią twierdzenie, iż pod koniec epoki nowożytnej nastąpiła degradacja i regres człowieczeństwa jest nieporozumieniem.
Arendt twierdzi, że regres człowieczeństwa polega na tym, iż to, co zwierzęce (animal laborans) zastąpiło to, co specyficznie ludzkie (animal rationale), a degradacja człowieczeństwa wyraża się w tym, że dobrem najwyższym staje się życie jako proces przyrodniczy. W rezultacie tego przestawienia biologiczny wymiar człowieczeństwa wysuwa się na plan pierwszy pośród różnorodnych ludzkich aktywności i staje się najistotniejszym aspektem człowieczeństwa.