Ekofilozofia i środowisko przyrodnicze (Diametros, 2006)
Humanistyczna i ogólna problematyka dotycząca egzystencjalnie i moralnie ważnych kwestii wynikających z obecnego stanu relacji człowieka z przyrodą, konstytuuje się obecnie w samodzielną subdyscyplinę filozoficzną nazywaną ekofilozofią lub filozofią ekologii. Jej przedmiotem jest całokształt współzależności i interakcji miedzy człowiekiem a przyrodą rozważanych z punktu widzenia ich istoty, sposobów istnienia, poznania i wartościowania, kwalifikacji moralnej o raz możliwości ich przewidywania i regulowania w trosce o istnienie oraz dobro człowieka i biosfery. Na jej gruncie zmierza się do zrozumienia (zrozumienia, które jednocześnie jest określaniem, objaśnianiem i wartościującym przeżywaniem) relacji z przyrodą w kontekście społecznego tworzenia antroposfery. Będąc filozofią praktyczną ekofilozofia postuluje mądrościowe ukierunkowanie filozofowania rozumianego jako poszukiwanie wiedzy pozwalającej lepiej i pełniej żyć, chce być sztuką życia, a według niektórych – przeżycia. I dlatego nie powinno się jej sprowadzać do wiedzy o środowisku i jego ochronie, czy też do wiedzy o humanistycznych i społecznych aspektach ochrony i kształtowania środowiska.