(untitled) (Diametros, 2009)
Celem pracy jest przedstawienie teorii biopolityki Giorgio Agambena, umieszczonej w kontekście relacji pomiędzy logiką suwerennej władzy i „nagim życiem”. Pierwsza część rozprawy zakreśla podstawy myśli politycznej włoskiego filozofa i, w nawiązaniu do idei suwerenności Carla Schmitta, dotyka problemu zdefiniowania kategorii stanu wyjątkowego. Według Agambena zasada suwerenności będzie skonstruowana na włączającym wykluczeniu nagiego życia, które reprezentuje homo sacer, jako ten, kto może być zabity, ale nie może być złożony w ofierze. Będzie to centralna figura myśli Agambena i zarazem temat kolejnej części poniższej pracy. Zgodnie z koncepcją autora Profanacji, postać homo sacer, jako wyrzucona tak poza prawo świeckie, jak i sakralne, osiąga swoją najwyższą formę w nazistowskim obozie koncentracyjnym, który stanowi przestrzeń działania legalnej władzy, gdzie żadne prawo nie istnieje. W ostatniej części rozprawy będziemy bronić tezy Agambena, iż obóz uobecnia przestrzeń stanu wyjątkowego i stanowi jednocześnie paradygmat zachodniej biopolityki.