(untitled) (Diametros, 2009)
W artykule przedstawiam poglądy Charlesa Taylora dotyczące pojęcia indywidualizmu w filozofii społeczno-politycznej. Stanowisko Taylora zostaje pokazane w oparciu o krytyczne argumenty, które kanadyjski filozof wysunął pod adresem „teorii uprawnień” R. Nozicka, „negatywnego pojęcia wolności” I. Berlina oraz postulatu „neutralności państwa wobec koncepcji dobrego życia” wysuwanego przez współczesnych myślicieli liberalnych (J. Rawls, B. Ackerman, R. Dworkin). Nicią przewodnią artykułu jest próba pokazania, iż remedium na publiczne niebezpieczeństwa wynikające z indywidualizmu (atomizacja i instrumentalizacja wspólnotowych więzi, groźba utraty wolności politycznej) nie musi wiązać się z dyskredytacją indywidualizmu, ale może być upatrywane w samym tym pojęciu. W ujęciu Taylora indywidualizm jest bowiem moralnym ideałem, który posiada pozapodmiotowe warunki sensowności to jest: wymogi stawiane przez dialogiczność natury ludzkiej oraz przez horyzont znaczeń.