Zasady wykorzystywania cudzych utworów: prawo autorskie i dobre obyczaje (etyka cytatu) (Diametros, 2009)
W działalności naukowej cytat jest bardzo użytecznym, a niekiedy wręcz koniecznym „narzędziem”. Służy on rzetelnemu, dosłownemu zaprezentowaniu stanowiska innych autorów, w tym naukowców. Jego znaczenie zostało także dostrzeżone przez ustawodawcę polskiego, który w ustawie o prawie autorskim i prawach pokrewnych wprowadził odpowiednie uregulowanie dotyczące cytatu. Cytat jest taką formą dozwolonego użytku utworów (art. 29 pr. aut.), która realizuje potrzebę wyważenia, z jednej strony, interesów autorów, a z drugiej - użytkowników, w celu zapewnienia rozwoju nauki oraz upowszechniania nauki, postępu cywilizacyjnego, jak i swobody wypowiedzi. Bez uwzględnienia rezultatów pracy innych autorów (naukowców) trudno byłoby prowadzić działalność naukową, która ze swej natury często wymaga właśnie odwołania do już istniejącego dorobku i wykorzystania cudzych utworów.W związku z odbywającym się na dużą skalę, i bardzo zróżnicowanym korzystaniem z cudzej twórczości w działalności naukowej; oprócz regulacji prawnych, także normy etyczne, i odwołujące się do nich dobre obyczaje naukowe odgrywają istotną rolę przy wyznaczaniu granic dopuszczalnego cytatu. Dobre obyczaje naukowe, zwyczaje dopełniają ogólne reguły dotyczące cytatu przewidziane w przepisach prawnych.Ostatnio problematyka cytatu, a właściwie należałoby powiedzieć zasad oznaczania cytowanego utworu, w związku z licznymi występującymi w praktyce nieprawidłowościami nabiera coraz większego znaczenia w kontekście zjawiska plagiatu. Wskazanym zagadnieniom oraz m.in. takim jak: cytat z drugiej ręki, autocytat, autoplagiat, cytowanie fikcyjnych autorów i „fikcyjnych” utworów poświęcony jest niniejszy artykuł.